Po 1986 roku, po ostatniej amnestii dla więźniów politycznych, władza komunistyczna w Polsce nie aresztuje już opozycji. Ugrupowania radykalne, nie dążące do porozumienia z rządzącymi, mocniej występują w obronie Afganistanu, organizują wiece poparcia walczącego narodu. 1 maja ogłoszono Dniem Solidarności z Walczącym Afganistanem.

Ruch „Wolność i Pokój” w „Biuletynie Afgańskim” nr 3/4:

Mimo że żyjemy w innych warunkach politycznych i mimo że różne są nasze metody walki, nasz cel jest ten sam: obrona kultury, odzyskanie niepodległości, zachowanie pokoju i wolności. Ubolewamy, że nasze możliwości pomocy dla uwolnienia ludu afgańskiego są ograniczone. Ale w lutym 1987 zorganizowaliśmy w Krakowie manifestację przeciw masowemu stosowaniu tortur w Afganistanie, a także przystąpiliśmy do międzynarodowej inicjatywy zbierania lekarstw dla Afganistanu.
Ponadto reprezentacja WiP w USA wystąpiła z projektem leczenia rannych mudżahedinów w szpitalach Stanów Zjednoczonych.

Warszawa, 9 maja 1987

Andrzej „Andy” Skrzypkowiak (1951–1987, reporter, filmowiec, którego rodzina represjonowana była przez okupujących Polskę Sowietów) w listach do żony:

Zdecydowałem się, że jeśli to tylko możliwe, nakręcę całą akcję, jaka się dzieje w dolinie Pandższir. Nikt tego jeszcze wcześniej nie zrobił.

15 sierpnia 1985

Massoud jest tu teraz ze mną. Jest przybity i to bardzo. Jeden z jego najlepszych ludzi wyleciał w powietrze, gdy próbował rozbroić minę.

[…]Wezwanie do modlitwy zmobilizowało wszystkich i o 19.20 dwa rzędy mudżahedinów oddają cześć Allahowi. Muszę wyglądać jak uosobienie profanacji, siedząc pomiędzy tymi dwoma rzędami, pisząc i popijając zieloną herbatę.

Afganistan

Kalendarium*:

1987:

Walki we wszystkich najważniejszych prowincjach, ogromne ofiary po obu stronach.

Lipiec – niespodziewana wizyta Nadżibullaha w Moskwie i rozmowa z Michaiłem Gorbaczowem.

Listopad – Mohammada Nadżibullah zostaje prezydentem. Ratyfikacja nowej Konstytucji Afganistanu.

*Na podstawie Chronologii wydarzeń opracowanej przez Jerzego Targalskiego (pseud. Józef Darski) i opublikowanej w czasopiśmie II obiegu: Niepodległość, 1987, nr 13.

Andrzej „Andy” Skrzypkowiak*

Piętno tragicznej historii Polski, w tym sowieckich represji towarzyszyło mu od dziecka. Andrzej Skrzypkowiak urodził się bowiem w 1951 roku w jednym z obozów dla uchodźców politycznych w Anglii, w rodzinie żołnierza PSZ walczącego m.in. w bitwie o Monte Cassino oraz wdowy po oficerze rozstrzelanym w Katyniu w 1940 roku. Gdy wojska sowieckie wkroczyły do Afganistanu, Skrzypkowiak zdecydował się pojechać tam w charakterze reportera wojennego brytyjskiej BBC. W trakcie kilkunastu wypraw przemierzył cały wschodni Afganistan, zaś jego zdjęcia były pokazywane w mediach na całym świecie. Nie był jednak bezstronnym fotoreporterem. Jego osobisty stosunek do Sowietów spowodował, że stanął po afgańskiej stronie konfliktu, i to dosłownie – z karabinem w ręku. Skrzypkowiak posiadał już wcześniejsze doświadczenie wojskowe. Przez trzy lata był w elitarnej jednostce komandosów SAS. Od swoich afgańskich przyjaciół mudżahedinów szybko otrzymał przydomek „Andy Polak”. Brał m.in. czynny udział w zasadzkach urządzanych przeciwko radzieckim liniom zaopatrzenia na przełęczy Salang. Zginął 1 października 1987, odbywając swoją ostatnią podróż do Doliny Pandższiru, gdzie został zamordowany przez jednego z fanatycznych bojowników partii Hazb-e Islami.

„Solidarni z Afganistanem” – wybór materiałów

 

Ulotka „Do narodu afgańskiego. Solidarni z Afganistanem”, 1987.

Niepodległość. Pismo Liberalno-Demokratycznej Partii „Niepodległość”, nr 13, maj 1987.